ขอคำปรึกษาแนะนำกับอาการของเราหน่อยนะคะ

สวัสดีค่ะ เรามีเรื่องไม่สบายใจอยากมาขอคำแนะนำ คือตัวเรารู้สึกมาสักพักใหญ่ๆแล้วว่าเราเริ่มมีบางอย่างเปลี่ยนไปค่ะ จากที่ไม่เคยกังวลอะไรมากมายและมองโลกในแง่บวกอยู่บ่อยๆ ก็กลายเป็นวิตกกังวลไปซะทุกเรื่องเลยค่ะ เวลาออกจากบ้านแต่ละทีในหัวมีแต่ภาพของอุบัติเหตุและความตายที่เกิดขึ้นกับตัวเองและบางครั้งก็เป็นภาพของทั้งตัวเองและสามีหรือลูก เราจะระแวงและกังวลตลอดเลยค่ะ มันกลัวไปหมดและมันเห็นแต่ภาพแบบนั้น สำคัญคือเราไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะตายนะคะ เรากลัวตัวเองจะไม่ตายมากกว่า หลายครั้งที่เวลามีปากเสียงกันกับสามีหรือมีปัญหากับการเลี้ยงลูก เราฆ่าตัวตายในความคิดไปหลายครั้งแล้วค่ะ มันบ่อยมากที่เราเห็นภาพตัวเองกระโดดตึกลงไปแต่แค่ว่าเรายังไม่ได้ลงมือทำมันจริงๆ เหมือนเดิมค่ะ ไม่ใช่ว่ากลัวตายแต่กลัวมันไม่ตายมากกว่า จากเดิมที่เราเป็นคนอารมณ์ร้อนตอนนี้ก็กลายเป็นทุกสิ่งขัดตาและอารมณ์ขึ้นง่ายมากๆค่ะ บางครั้งสามีพูดจาหรือเล่นอะไรที่ดูกวนเบื้องล่างนิดๆหน่อยๆเราจะอารมณ์เสียทันที เราเริ่มร้องไห้ง่ายดายแบบน้ำตาสั่งได้ เรามีโลกอีกใบในความคิดที่สามารถจมจ่อมอยู่แบบนั้นได้ทั้งวัน โลกในความคิดที่เรามีความสุขและทุกอย่างเป็นไปในอย่างที่เราอยากให้เป็น บางครั้งเราก็จินตนาการว่าตัวเองกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ที่ไม่สามารถทำได้จริงๆแล้วเราก็แสดงมันออกมาคล้ายกับเล่นละคร เราตัดตัวเองจากสังคมเพื่อนฝูงมาประมาณ3-4ปีได้ เราไม่ได้อยากออกไปเที่ยวไหนหรือมีเพื่อนมากมายอะไรอีกแล้ว เราอยากอยู่เงียบๆคนเดียวมากกว่า บางครั้งที่หลับแล้วฝันดีหรือรู้สึกโอเคกับความฝันนั้นเราจะไม่ยอมตื่นค่ะ คือรู้ตัวหมดแต่ไม่ยอมตื่น จนบางครั้งลูกร้องเรียกเสียงดังแล้วเขย่าแขนถึงจะยอมตื่นแบบช่วยไม่ได้ เรามีความคิดอยากตายมาเสมอเลยค่ะ หมดกำลังใจในการใช้ชีวิต บางครั้งมันแย่จริงๆที่แม้แต่สามีที่คิดว่าน่าจะเข้าใจกันได้ดีก็กลายเป็นไม่ เหมือนชีวิตเราไม่มีอะไรดี เกิดมาให้โลกมันทำร้ายเฉยๆ ถึงได้เจอแต่เรื่องแย่ๆ มีความทรงจำที่เลวร้ายมาตั้งแต่เล็กยันโตทั้งที่อายุเราก็ยังไม่ถึงเลขสามด้วยซ้ำ เราเหนื่อยค่ะ อึดอัดอัดอั้นไปหมดทุกเรื่อง หลายครั้งที่อยากระเบิดทุกสิ่งออกมาแต่ก็ยังกดอารมณ์ไว้ได้ แต่เรากลัวค่ะ กลัวว่าวันนึงเราอาจจะเก็บอารมณ์ไม่อยู่แล้วเผลอทำร้ายคนใกล้ตัว เราอยู่กันแค่สามีกับลูก เรามีกันอยู่แค่นี้แต่เรารู้สึกเหมือนตัวคนเดียวเหมือนไม่มีใครต้องการ รู้สึกว่าไม่มีเราคงดีกว่า เรากลัวอนาคตด้วยค่ะ กลัวการมาถึงของวันข้างหน้า เราอยากให้เวลามันหยุดลงหรือเดินถอยหลังมากกว่า เราไม่เคยยินดีกับการเดินไปข้างหน้าของเวลาเลยสักครั้ง


หลายๆอย่างมันทำให้เริ่มคิดหนักแล้วค่ะ เรากำลังมีความผิดปกติอะไรหรือเปล่าคะ ควรพบจิตแพทย์ไหม ใครมีคำแนะนำอะไรบ้างคะ ช่วยเราทีค่ะ